ایراننقض حقوق بشر

محکومیت مصادرۀ املاک بهائیان در روستای «ایول» مازندران از سوی مقامات سیاسی و مذهبی جهان

مصادرۀ املاک بهائیان

شماری از شخصیت‌ها و نهادهای مذهبی و سیاسی جهان مصادرۀ املاک بهائیان در روستای «ایول» مازندران را محکوم کردند.

بر اساس اطلاعیه‌ای که سرویس خبری جامعه جهانی بهایی منتشر کرده است، كنگره اسلامی آمریكا، شورای ائمه کانادا، وزارت امور خارجه کانادا،‌ تعدادی از نمایندگان مجلس سوئد و شخصیت‌هایی چون شیخ ابراهیم موگرا، روحانی مسلمان در بریتانیا از جمله نهادها و شخصیت‌هایی بوده‌اند که اخیرا به مصادره اموال بهائیان در ایران واکنش نشان داده‌اند.

این اطلاعیه در ادامه اظهارات دیان علائی، نماینده جامعه جهانی بهائی در سازمان ملل در ژنو را بازتاب داده است که اقدام دستگاه قضایی ایران را مصداق «آزار و سرکوب بهاییان» دانسته است.

وی گفت: «اظهار حمایت رهبران مسلمان در جهان از بهائیان ایول که بیش از ۱۵۰ سال است در این روستا در کنار همسایگان مسلمان خود زندگی می‌کنند، نشان می‌دهد که استناد به قوانین اسلامی، سرپوش نامناسبی است که دولت ایران آزار و سرکوب بهائیان را با آن می‌پوشاند.»

خانم علائی سپس به نمایندگی از جامعه جهانی بهایی از دولت ایران خواست «نه تنها زمین‌های بهائیان ایول را به آنها بازگرداند، بلکه یک بار و برای همیشه به آزار و سرکوب سیستماتیک بهائیان در سراسر ایران پایان دهد».

آبان ماه امسال، دادگاه تجدیدنظر بدون این‌که پرونده مربوطه به رؤیت وکلای بهاییان برسد، مالكیت اراضی ۲۷ بهائی در روستای ایول واقع در مازندران را «غیرقانونی» اعلام كرد و حکم به مصادره این اراضی به نفع ستاد اجرایی فرمان امام داد.

مصادره املاک بهائیان بخشی از تلاش سیستماتیک جمهوری اسلامی علیه این اقلیت مذهبی در ایران است.

به گزارش رادیو فردا، اواخر زمستان سال گذشته، خانه ده‌ها بهایی در دست‌کم هفت شهر ایران به طور هم‌زمان – بدون رعایت پروتکل‌های بهداشتی درباره کرونا – مورد هجوم و بازرسی مأمورانی قرار گرفت که خواستار ضبط اسناد مالکیت این شهروندان شده بودند.

در این رابطه در اواخر تابستان سال گذشته هم منابع خبری از مصادره منزل مسکونی خانواده ایران‌نژاد – یکی از بهاییان کارآفرین و ثروتمند – در منطقه نیاوران تهران خبر دادند.

به گزارش هرانا، مصادره املاک بهائیان ایول از سال‌های اولیه پس از انقلاب اسلامی در ایران آغاز شد و این فشارها تا سال ها بعد بر بهائیان این منطقه همچنان ادامه داشته است، طوری که در سال ۱۳۶۲ بیش از ۱۳۰ بهائی بدون غذا و آب به مدت سه روز در مسجد روستا زندانی شدند تا وادار به انکار دین‌شان شوند.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

Translate »